Oh! Weight.
about
This is Mg 2013's blog. Supposedly. I'm not sure though. If you have any comments, suggestions or violent reactions, send them to magnesium.bot@gmail.com :D
bold italic strikeout underline.
profile
I'm a Magnesium Bot and I'm very sexy.
Orange
Friday, October 18, 2013, 11:46 PM


mg.bot: Isang akdang isinulat ni G. Arquiza para sa Fil requirement natin dati. Enjoy. (hopefully masundan pa to ng mga short stories care of yours truly) <3 Miss ko na Mg!

Orange
             
Isa akong diretsong tao kaya ganito magsisimula ang aking kuwento. *logging in*
          Naglalakad ako papuntang eskwelahan nang biglaw may sumiga ng “Aaaah!...”. Ows talaga, naisip ko. Si Girl X lang yun, sigurado ako. Habang iniisip ko ito ay may tumapik sa aking likod sabay sabi, “Hey @!$#.”.
            Oo nga pala, ako pala si @!$#. Natandaan ko bigla yung pangalan ko dahil bigla ko itong nabigkas dahil, actually nagulat ako dun sa pagkatapik ni Boy Z.
            Nang bumalik na ako sa mundo, mag-isa na lang ako sa gitna ng daan. Autism talaga si Boy Z, iniwan pa ako.
            Pagpasok ko sa entrance ng eskwelahan namin, nag-ring na yung first bell – sinisimbolo nitong 'first bell' na ito ang simula ng mga klase ng mga 1st - 3rd year high school; ang mga 4th year ay nagsisimula nang mas late dahil sa 'special activities' nila – hindi ko alam kung anong klaseng mga espesyal na bagay ang mga pinaggagawa nila.
            Pagkapasok ko sa aming silid ay nakipagusap muna ako kay Kaklase(babae). Bata pa lamang kami ay magkaibigan na kami ni Kaklase(babae). Nagustuham ko siya in a romantic way nung Grade 6 at nagtapat ako sa kanya nung nakaraang taon. Pero sinabi niya na mas mabuti kung 'friends' na lang muna kami kaya hindi na ulit ako nagpilit pa at ibang ruta na lang ang tinahak ko. Ngayon ay matalik na kaibigan na lang ang turing ko sa kanya, no pain, no gain. Balik na tayo sa kasalukuyan.
            Tinanong ko siya kung anong homework ngayong araw, “Hey Kaklase(babae), anong homework natin ngayon?”
            “Hmm... wait lang, check ko sa notebook ko.” <nagbasa siya ng notes>”ProbSet sa Physics, and Oral Exam sa Math starting Tuesday. Yun lang naman.”, sagot niya.
            “Oops, hindi ko yata nagawa yung ProbSet, ahaha.”
            “Ohh.. gusto mo-”
            “Pakopya?”
            “Hindi. Tatanungin sana kita kung gusto mo magkaraoke tayo mamaya since... uhh... kasi hindi mo nagawa homework mo? Ahehehehe.”
            “Akala ko pa naman papakopyahin ako....sige, suuuure. Basta libre mo.”
            “Oo naman.”
            “Ok class, mag-ayos na kayo.”
            Dumating na pala si Boss. Si Boss ang adviser namin – ang full name niya ay masyadong mahaba kaya Boss ang tawag namin sa kanya kasi she's like a boss(yata). Nagsisimula na ang klase.
            Nagtapos na ang mga klase. Diretso kaagad kami ni Kaklase(babae) sa karaoke dun lang sa 'Junes'.*kanta kanta* *hinga hinga* *kanta ulit kanta ulit* *tawa tawa* *inom ng libreng orange juice na ibinigay ng staff ng karaoke bar pero ayaw ni Kaklase(babae) kaya ako na lang umubos yeah*
            Kakatapos ko lang kumanta ng 'Never Gonna Give You Up' nang nagsalita si Kaklase(babae), “Alam mo ba @!$#, sa palagay ko, kaya ko na ibalik yung mga nararamdaman mo para sa akin.”, sabi niya, sabay blush, may pasway-sway pa.
            Nagulat naman ako. Hindi na siya ang taong inaasam ko dahil may bago na akong tipo kaya napanganga lang ako.
            “H-h-ha?”
            “Uhhmm..”, sinabi niya habang nakasimangot at medyo naluluha, “Ok lang, kung a-” sabay bawi sa sasabihin niya.
            Nakatigil lang ako na para bang na-petrify ng isang basilisk.

            6:30.
            Nag-a-alarm na yung selepono(cellphone) ko. *click*
            Ahaha. HAHAHA!
            Wala lang. Nahihilo pa rin ako mula pa kahapon.
            Makabangon na nga. Siguro malalate na naman ako.

            Papunta na naman ako ng eskwelahan. May stalker akong aso. Alam niyo ba na ang aso ay isang  uri ng mammal sa orden ng Carnivora? Ang salitang ito ay kinabibilangan ng parehong mga lagalag  at mga domestikadong uri, ngunit kadalasang hindi sinasama ang canids tulad ng mga lobo. Maraming klase o 'breed' ng aso sa mundo. Merong retriever, German shepherd, Hot Dog, Azkals... marami.
            Itong sumusunod sa 'kin, mukhang may maayos na breed. Tawagin natin siyang 'Pogi'. Sinundan ako ni Pogi hanggang sa entrance ng eskwelahan. Medyo naweweirdohan na ako sa asong ito kaya ibinugaw ko na siya paalis. Paalam, Pogi.

            Mukhang medyo maaga ako ngayon. Kakaunti pa lamang ang mga tao sa silid nang umupo ako sa upuan ko. Sa wakas, makakapgpahinga na rin. Nilibot sa tingin ng mga mata ko ang silid; kanan, wala pang tao; harap, nasa pinakadulo si Girl X. Napag-isip muna ako; si Girl X kaya talaga yung sumigaw kahapon? Tuloy sa paglibot. Kaliwa, upuan ni Kaklase(babae). Mukhang wala pa siya. Naapektuhan kaya siya nung nangyari sa 'Junes'? Sana naman pumasok siya, kailangan ko pa mag-sorry.

            “Ok class, maghohomeroom na tayo!”
            Sigaw ni Boss, pero parang may iba sa tono niya ngayon.
            “Class, may bad news ako sa inyo.  Sana wag kayo mag-react violently. Si Kaklase(babae)..... “

            Ako si Spy 1. Isa akong spy.
            Noong nakaraang taon, may isang kaso na hindi naresolba, ngunit hindi alam ng pulisya na ako ang susi sa kasong iyon.
            Limang taon na akong naging espiya. Ang proyektong nabigay sa akin noong nakaraang taon ay ang pag-obserba sa isang taong nagngangalang '@!$#'. Hindi ipinaliwanag sa akin ang dahilan ng pag-obserba kay @!$#.
            Ipinalabas ng aking agency na isa akong estudyante doon sa eskwelahan na pinapasukan ni @!$#. Ang bansag sa akin doon ay 'Girl X'.
            Sinunod ko ang utos ng 'Agency' na sumigaw sa simula ng operasyon; hindi ko talga maintindihan ang mga pinapagawa sa akin.
            Noong araw din na iyon ay umalis sila ni Kaklase(babae) at nagpunta sa 'Junes' para magkaraoke. Sa aking pagkakarining, nagtapat si Kaklase(babae) kay @!$# ng kanyang pag-ibig. Ngunit hindi tinanggap ni @!$# at maya-maya ay lumabas siya.
            Nagtaka ako dahil sa mga napapanood kong drama ay yung babae ang unang lumalabas sa mga ganitong eksena.
            Pagpasok ko sa loob..... nakakita ako ng ordinaryong bagay na nakikita ko sa aking linya ng trabaho. Nakahandusay si Kaklase(babae) sa sahig habang duguan. Ang 'murder weapon' ay mga basag na piraso ng baso. Si @!$# ang maaaring makagawa nito dahil siya lang ang ibang tao maliban kay Kaklase(babae) ang nakita kong pumasok sa kwartong iyon.
            Iniulat ko kaagad ito sa aking nakalalamang na kasamahan, si Boy Z gamit ang aking aparato para sa komunikasyon. Hindi siya nagulat sa mga sinabi ko, na para bang inaasahan na nilang mangyayari iyon. Ang sabi lang nila sa akin ay tumuloy na lang sa aking araw-araw na gawain na pumasok sa eskwelahan at ituloy ang pag-obserba sa kay @!$# pero hindi raw dapat ako gumawa ng kahit anong aksyon na makakapinsala sa kanya.
            Kinabukasan, pumasok pa rin si @!$#. Nahirapan ako sa pagpigil sa sarili ko na saktan siya, sa pagpatay sa isang taong wala namang kasalanan. Ang espiya ay mga tao rin, may pakiramdam rin sila hindi kagaya ng pagpapalabas ng mga tao sa media. Napansin ko na tinitigan niya ako ng limang segundo. Ako na kaya ang next target niya? Pero sa tingin ko hindi lang ito acting dahil para talgang hindi niya alam kung anong nangyari.
            Maya-maya ay dumating na si Boss, ang homeroom adviser namin. Sinabi niya sa klase na namatay na raw si Kaklase(babae). Hindi raw alam kung sino ang kriminal. Nagulat ang buong klase, kahit si @!$#. Habang ipinapaliwanag ni  ay tumakbo palabas si @!$#. Pinaghahanap namin si @!$# dahil suspek siya dahil may nakakita sa kanilang dalawa ni Kaklse(babae) na magkasama kahapon, maliban sa akin. Maya-maya ay sinabi sa amin na nagbigti raw si @!$# sa isang CR gamit ang kanyang ID.
            Naguguluhan na talaga ako sa mga sunud-sunod na pangyayari kaya pagkauwi ko ay ikinontak ko kaagad si Boy Z.
Ang sabi raw ni Boy Z ay planado raw lahat ng nangyari. May itinetest na bagong droga ang 'Agency' na kumakalat raw sa mundo. Ang nagagawa ng drogang ito ay napipilit ang user na magkaroon ng 'sudden' paranoia at gumawa ng nakakagilagilalas na mga bagay pero epektibo lang ang drug ng pitong minuto at walang ideya ang nakagamit nito kung anong nangyari habang naapektuhan ng drug. Ang gusto nila itest sa operasyong ito ay kung magkakaroon man lang ng 'afterthoughts' yung tao, at na'conclude' na tama nga sila, dahil sa reaksyon ni @!$#.

            Kakainom ko lang ng orange juice kanina na ibinigay ni Boy Z at parang nahihilo ako. Nasa eskwelahan ako ngayon.

Labels:


Alamat ng Glu-glu (Sa wakas!)
Tuesday, July 9, 2013, 10:31 PM
Sa buhay ng tao, isang malaking palaisipan ang misteryo ng Glu-Glu. Marami ang nagtatanong kung ano ito. Buweno, hayaan ninyong aking isalaysay ito sa inyo.

Ang misteryo ng Glu-Glu ay isang misteryo na kinakailangan ng malalim na pang-unawa. Iilang tao pa lamang ang nakaririnig nito, at tunay na siya ay isa sa mga pinakahinahangad na bagay ng mga tao. Mapalad ang siyang kaagarang mauunawaan ang tunay na halaga at kahulugan ng misteryo ng Glu-Glu, sapagkat siya ay taong tunay na kahanga-hanga. Narito ang kuwento ng isang taong nadiskubre ang misteryo ng Glu-Glu sa loob ng mahabang panahon.

Mga ilang taon na rin ang nakalipas ng mayroong isang bata na mga apat na taong gulang pa lamang. Siya ay kabahagin ng isang mahirap na pamilya, subalit pinahahalagahan ng kanyang pamilya ang edukasyon. Isang araw, siya ay kinausap ng kanyang ama at sinabi sa kanya, "Anak, balang araw ay
malalaman mo rin kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

"Itay," tugon ng bata. "Ngayon ninyo na po sa akin sabihin. Ano po ba ang misteryo ng Glu-Glu?"

"Anak, masyado ka pang bata para lubusang maunawaan ang misteryo ng Glu-Glu," ang sabi ng kanyang ama. "Pagbutihin mo ang iyong prep at ikaw ay maging isang valedictorian. Matapos noon ay malalaman mo kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

Nakaraan ang isang taon. Naging valedictorian ang anak sa prep. Agad-agad siyang pumunta sa kaniyang ama at sinabing, "Itay, ako po ang valedictorian ng batch namin. Maaari ko na po bang malaman kung ano ang misteryo ng Glu-Glu?"

Sumagot ang ama, "Anak, masyado ka pa ring bata para lubusang matarok ang kahulugan ng misteryo ng Glu-Glu. Tapusin mo muna ang iyong elementarya at muli kang maging valedictorian. Matapos noon, tiyak na malalaman mo rin kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

Nanghinayang man ang bata, tuloy pa rin siyang nagsikap. Mula grade 1 hanggang grade 7 ay siya ang naging pinakamahusay na estudyante sa kanilang aaralan. Kaya nga't walang nagulat nang siya ay mahirang na valedictorian ng elementarya.

Kaagad pumunta sa ama ang anak. "Itay, Ako na po ngayon ang valedictorian ng batch namin. Siguro naman ay puwede ko na pong malaman ang misteryo ng Glu-Glu."

Nawala ang ngiti sa mga labi ng ama. Kanyang hinawakan ang anak sa balikat at sinabing, "Anak, ako ay talagang bilib sa iyong kagalingan. Subalit, kulang pa rin ito upang iyong maunawaan ang misteryo ng Glu-Glu. Tapusin mo muna ang iyong hayskul at muling maging valedictorian. Matapos noon ay iyong mauunawaan kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

Masakit man sa damdamin ng anak, siya ay nagsikap pa rin sa hayskul. Mula unang taon hanggang ikaapat, talagang pinahanga niya ang mga guro at kamag-aral niya sa kanyang angking talino't galing. Nang magtapos siya ng hayskul, hindi lang siya valedictorian, naghakot pa siya ng mga sampu pang mga medalya.

Muli siyang lumapit sa kanyang ama. "Itay," pagsusumamo ng anak. "Hindi lang po ako ang valedictorian ng aming batch, naghakot pa po ako ng maraming mga karangalan. Maaari ko na po bang malaman kung ano ang misteryo ng Glu-Glu?"

"Maaari," panimula ng ama, na siyang ikinagalak ng kanyang anak. "Subalit hindi mo pa rin siya maaaring maunawaan ng lubusan. Nangangailangan ka munang maging isang doktor at maging isang Magna cum Laude ng iyong batch. Matapos noon ay tiyak na malalaman mo rin kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

Matagal na nag-pursige ang anak. Higit isang dekada siyang nagsikap na makapagtapos sa pagiging isang doktor. At gaya ng inaasahan, siya ay nahirang na Magna cum Laude sa kanyang batch, at laking tuwa niya sa pangyayaring ito. Kaagad siyang pumunta sa kanyang ama upang ipamahagi ang magandang balita-at malaman ang pinakaaasam niyang madiskubre. Ang misteryo ng Glu-Glu.

"Itay, ako po ay Magna cum Laude at isa na pong ganap na doktor. Siguro naman po ay nagawa ko na ang kinakailangan upang maging karapat-dapat makaalam ng misteryo ng Glu-Glu." Ang naging linya ng anak sa kanyang ama.

"Ikinalulungkot ko," umpisa ng ama. "Subalit hindi pa rin iyan sapat upang iyong maintindihan ang misteryo ng Glu-GLu. Tayo ay nasa mahirap na pamilya lamang, anak. Kung maiaahon mo tayo sa hirap at ikaw ay magiging bilyonaryo. Nakakatitiyak akong malalaman mo rin ang misteryo ng Glu-Glu."

Ganoon nga ang ginawa ng anak. Siya ay nagsipag sa pagiging doktor, at siya ay naging tanyag sa larangang iyon. Dahil sa kanyang sipag, sa loob lamang ng pitong taon ay naging isa na siyang bilyonaryo at naiahon na niya ang kanyang pamilya sa kahirapan. Kinausap niya ang kanyang ama. "Itay, ngayon po ay bilyonaryo na ako at naiahon ko na kayo sa kahirapan. Maaari ko na po bang malaman kung ano ang misteryo ng Glu-Glu?"

"Anak, hindi pa rin," ang sagot ng ama. "Marahil ay wala ka pa ring maiintindihan sa misteryo ng Glu-Glu hangga't sa hindi ka pa nagkakaroon ng asawa at limang anak."

Agad naghanap ang anak ng isang mapapangasawa, dahil hindi niya inisip ang pag-ibig sa pitong taon ng pagsisikap niyang maging isang bilyonaryo. Sa loob ng anim na taon, siya ay nagkaroon ng limang anak at agad siyang lumapit muli sa kanyang ama sa binyag ng kanyang ika-limang anak.

"Itay," ang sabi niya. "Lahat na po ay nagawa ko. Mayroon na po akong asawa, mayroon narin po akong limang anak. Sana naman ay sabihin ninyo na po kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

"Anak," ang tugon naman ng ama. "Kung iyong pagpapasensyahan. Matagal ko nang pinangarap na makabalik sa tanging ibang bansa na napuntahan ko. Sana'y madala mo ako muli sa lupang America upang doon mo malaman kung ano talaga ang misteryo ng Glu-Glu."

Kaagad nagpatawag ng helicopter ang anak. Bago sila sumakay, binalaan sila ng piloto. "Isa lang ang kakayanin kong isakay dito. Hindi ko kayo maisasakay pareho."

Medyo may katangahan din ang anak. Sabi na lang niya, "Walang problema. Kakandungin ko si Itay."

At tama ang iyong hula. Hindi nakayanan ang timbang ng mga tao kaya bumagsak ang helicopter sa Lake Michigan. Mabuti na lang at hindi napahamak ang dalawa, subalit nabawian ng buhay ang piloto. "Itay," sabi ng anak sa
ama. "Nandito na po tayo sa America. Ano po ba talaga ang misteryo ng Glu-Glu?"

Medyo nakainom ng tubig ang ama, pero sumagot pa rin siya. "Anak, ang sabi ko, LUPANG America. Nasa Michigan Lake pa rin tayo."

Kinuha ng anak ang ama at kanyang kasamang lumangoy papunta sa lupa. Iniapak niya ang mga paa ng ama sa lupa at sinabing, "Itay, ito na po. Ang lupang America. Sabihin ninyo na po sa akin ang misteryo ng Glu-Glu."

Sinabi ng ama, "Anak, hindi mo maaaring malaman ang misteryo ng Glu-Glu kung hindi mo ako dadalhin sa New York."

Napupundi na ang pasensya ng anak. Wala silang pera kaya mula Michigan ay naglakad sila papuntang New York. Matapos ng mga higit sa isang linggo, nakarating na rin sila sa New York. Galit na sinabi ng anak, "Itay, ano po ba talaga ang misteryo ng Glu-Glu? Nandito na po tayo sa New York at kapag hindi ko pa po nalaman dito ay tiyak na malalagot kayo sa akin!"

Nasindak man ang ama, malumanay pa rin siyang sumagot. "Anak, dalhin mo muna ako sa tuktok ng Statue of Liberty. Matapos noon ay doon mo malalaman kung ano ang misteryo ng Glu-Glu."

Sawang-sawa na ang anak sa mga pangako ng kanyang ama. Hinatak niya ang kanyang ama sa buong isang daan apatnapu't dalawang hakbang ng istatwa bago makarating sa tuktok at nakakaawa ang estado ng kanyang amang bugbog ang katawan sa sobrang bilis ng pag-akyat. Muli niyang sinabi sa kanyang ama, "Itay, sabihin ninyo na po ang misteryo ng Glu-Glu sa akin ngayon o ilalaglag ko kayo mula dito."

"Anak," ang sabi ng ama. "Kunin mo ang isang malaking kahon na itinago ko sa may uluhan ng istatwa. Iakyat mo dito sa apoy ng istatwa at malalaman mo na rin ang misteryo ng Glu-Glu."

Umiinit na ang tagpo. Tumakbo pababa ang anak, at hinanap ang malaking kahong sinasabi sa kanya ng kanyang ama. Matapos ang ilang sandali ay natagpuan niya rin ang malaking kahon na kataka-takang hindi man lamang napansin ng ibang mga tao sa loob ng maraming taon. Tumakbo ulit siya pataas, ipinakita ang kahon sa ama at sinabing, "Itay, ito na po ang kahon. Sabihin niyo na po kung ano ang misteryo ng Glu-Glu o talagang ilalaglag ko kayo mula dito."

"Buksan mo," utos ng ama. Sa loob ng malaking kahon ay isa pang mas maliit na kahon.

"Buksan mo pa!" sambit muli ng ama. Sa loob nito ay isa pa ring mas maliit na kahon.

"Buksan mo ulit!" utos na naman ng ama. Sa loob ng kahon ay isa pa ring mas maliit na kahon.

"Buksan mo iyan!" sabi na naman ng ama. Sa loob ng kahon na iyon ay isa pang kahon na mas maliit, at lalo lamang nabibitin ang anak.

"Buksan mo." sabi muli ng ama. Sa loob ng kahon ay isa pa ring mas maliit na kahon.

"Buksan mo ulit. Iyan ang huling kahon." sabi ng ama. Sa pagkakataong ito, mayroong isang napakaliit na garapon na bumungad sa anak.

"Alisin mo ang takip," bilin ng ama. Nagmadaling tinanggal ng anak ang takip. Subalit bago niya ito tuluyang mabuksan ay....

"Huwag masyadong mabilis!" sigaw ng ama. Binagalan ng anak ang pagbukas at ng aalisin na niya sana ang takip ay....

"Masyado pa ring mabilis! Ibalik mo ang takip at buksan ng unti-unti, with feeling!" sumbat ng ama. Sinunod siya ng anak. Kung anu-anong mga mukha ang ginawa ng anak at matapos ang dalawang oras, inalis na niya ang takip mula sa garapon. At ang laman? Walang laman ang garapon.

"Walang hiya kayo, itay," nagngingitngit sa galit na sinabi ng anak. "Kapag hindi niyo pa sinabi sa akin kung ano ang misteryo ng glu-glu ay...."

Sa sobrang takot ng ama ay inatake siya sa puso at namatay. Hinayang na hinayang ang anak. Sa sobrang galit ay inihagis sa tubig ang garapon. Kanyang pinanood ang pagbaba ng garapon na para bang ito ang susi sa misteryo ng Glu-Glu na matagal na niyang inaasam at nais sanang sambitin ng kanyang ama bago siya ay atakihin. Dahan-dahang bumaba ang garapon patungong tubig nang siya ay madawit ng ibon at iniakyat muli bago nabitawan. Umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ng umikot ang garapon hanggang sa ito ay bumagsak sa tubig. <Plok!> Unti-unting napuno ng tubig ang garapon at ito'y
dahan-dahang lumubog....

Glu-Glu. Glu-Glu. Glu-Glu. Glu-Glu. Glu-Glu.

Labels: ,


Parlor Reyes
Tuesday, January 8, 2013, 2:02 PM
Parlor Reyes is not my real name. Ayokong ilagay yung real name ko for security purposes; at syempre, sino bang magpapangalan sa anak nila na Parlor?! =))

Siguro, sa tingin ko, ang batch ko na ang pinakamalusog na batch. Pero kung isa ka sa amin, marerealize mo na hindi talaga. May isang facebook group na tinatawag na The Kilo Kilo Kilo squad kung saan inilalantad ang lahat ng paboritong pagkain ng mga batchmates. Kahit hindi ako member noon, madalas naman mapag-usapan sa klase yung mga pinag-uusapan nila doon. Isa sa madalas mapagusapan ang pagkawala ng concessionares. Ang mga ito pa ay ang sikat sa batch. Nakakabobo Nakabobobo lang isipin na alin pa yung lagi mong nakikita sa labas, yun lagi ang binibili mo. Sa totoo lang, yung mga pagkain na yun ay madalas purihin sapagkat ito ay masarap at malasa. Kung ako ang papipiliin, mas gugustuhin ko pa caf food kaysa sa pagkaing masarap nga, malnourished ka naman. Para sa akin, ang mga pinakamagandang hairstyle sa batch ay:

TIED FOR 10. PATRICK ARBOLEDA - YNO MUSICO
Siya na. Siya na ang maraming hairstyle sa batch. MapapaWOAH ka nalang kapag nakita mo na semi kalbo na siya.

Ibang usapan si Yno Musico. Haba nung buhok nun eh, ampogi.

9. KEVIN MANUEL
The end justifies the means nga naman. Kapag magkakaNCR ka at hindi ka nakapagpagupit, think fast at gupitan mo na ang sarili mo. Ganyan ang scholar eh, magaling magimprovise.

8. JAIRRUS PUBLICO
Nice hair

7. MARIANNE CADIZ
She's confident enough to try different hairstyles. It works for her I guess. Pretty damn cool sistah.

6. JAMESON LU
Tuwing nakikita ko ang buhok ni Jameson, nagugutom ako. Naging signature style narin niya ito kung kaya't ako ay humahanga sa kanyang taglay na hair concavity.

5. CHESKA REGALADO
Her hair suits her personality for some reason. No comment.

4. JOSEPH HERNANDEZ
Hindi ito joke-nangarap din ako magkaroon ng ganitong hairstyle. Presko kasi at maaliwalas sa paningin, madaling imaintain at hindi nangangati pag pinagpapawisan. Dehins ka magkakakuto at dandruff with this hairstyle. Bagay pa yung hugis ng kanyang ulo kaya talagang wala na akong masabi.

3. JAY-EM ESTRELLA
Pag nakita mo ang buhok nya. You know he means business. Marine Whitewall haircut?! It's as if you're really facing a military officer at hindi lang ito CAT. Pero ang dabest sa look nya ay chill lang siya sa mga tumatawa sa kanyang hairstyle, nakikitawa nalang siya. That's my CC.

2. Mr. Jose Manresa Enrico Español or Sir Petri
Siguro ang iba nating batchmates ay di siya naging math teacher. But you can't deny, there's something in the way he flips his hair. Magaling pa magvolleyball (syempre obvious na magaling siya sa math diba).

TIED FOR 1. Mr. Chuckie Fer - Mr. Guce
Parang seasons lang ang buhok nila. Minsan naglalagas, minsan maganda ang tubo, minsan tumubong field bio.

TIED FOR 0. KYLE ARQUIZA - MYCO CABUCO
Cause that's the way it is. Kulots ang hots.

Special Mention: Vlayn
I ship this. Yun lamang.

Siguro may iba sa inyo na hindi magaagree pero para lang naman sakin ito eh kaya nga pinost ko to publicly sa blogspot eh, kasi para lang naman sakin ito. Kanya-kanyang opinions. :P No h8 ♥♥♥ ♥♥♥ ♥♥♥

Labels: ,


My First Love (a.k.a. The Story of Nemuel)
Saturday, December 22, 2012, 12:02 AM

My First Love

It's all started with a joke! A joke that I've never imagined that would make things complicated! At first, it doesn't really matter unto me, I don't really care about him, we're in the same class, same group during class activities. . .But we're not really close to each other, we're not even talking if it has nothing to do with our academics. I only know his name and and he only too knows only my name, nothing more, nothing less. In short,. . .we're just acquainted with each other.

But all of a sudden, everything changed, no one expect this things will happened! even me, I don't expected this sudden changes. . .and you know what's the reason?

It's because of a JOKE!!

yeah that's right, a joke that leads us to many complicated situations. A joke that made my life colorful, and at the same time. . .

MISERABLE. . . .

I was second year high school back then when I experienced being in love! my, my, my...I always feel that I was in cloud nine whenever I'm with him! whenever we're together! And I remember the days when we became friends. . It's too sudden, that I've never noticed that our closeness became different. And went to another level, with us noticing it.

FLASHBACK:

I was in the classroom, our homeroom was no where to be found.. ( hehehe) I mean she's not yet around and we're still waiting for her to show up in the class.. of course, since our teacher has not yet around, everyone's busy chit-chatting with their colleagues, same goes for me. ^_____^
I was talking to my friend Rachel, she's our class president, and we're very close to each other. she sat beside me and all of the sudden she asked me.
"Who's your crush in our class?"

I was startled when she asked me that question, my gosh! what makes her asked that question! hahaha! @_@

" Why are you asking all of a sudden?"
" I'm just wondering, coz' you see, we're close to each other and yet you're not telling to me who's your crush? " she's asking as if it's a very very big deal to her! ^_^
"hahaha! its a S-E-C-R-E-T!"
but she won't stop asking me...
" tell me... please?" she plead.
"no, I wont, and that's final."
"so unfair. .  I told you every little details of my love life and you, you wouldnt budge to tell me. " she said while pouting at me. It made me smile seeing her pout. hehehhe! cute! " still no!" I answered. but even if I refused, she keeps on bugging and bugging me! she won't stop, even if I turn her down, she's veeeeeerrrrryyy persistent and eager to know who's that guy.

hayyyy.... and then. . that's left me no choice.coz' she won't stop bugging me if I won't tell her.
" Okay! okay!, Fine! I'll tell you now, so please, stop,"
"okay, I'll stop if you'll tell me" she said with a big grin in her face.
oh man! what am I going to do with this girl! hahahaha! >_<
" He's Nemuel! "

Gosh!!!!! It's really really embarrassing, knowing that the person I was referring to was seating 2 chairs away from my back. Hayyyy. . .  I even whisper it so softly so that he wouldn't hear. Rachel got a sheepish look in her face and grin even wider, ( Oh man! I don't like it when she's like that)
"really? you like him?!" she said pointing at Kenny!
"hey! Rachel!!! don't be too loud! he might hear you! or rather his friends might hear you! it's so embarrassing!" I said as i tried to calm her down, but alas! I think luck was really not into my side! and there she goes! She did the very least thing that I expect her to do. . .

She walked towards Nemuel and Kennys seat ( oh, By the way, Kenny is his best friend) and said:

" Nemuel, she said that she likes you! " then point at me

waaaaaa!!!!!!! I'm sooooooo embarrassed! I wanna go melt in to my seat and go vanished right away! Oh man!!!!! why is it happening to me!!!! I got flushed over my face! I can't even looked at him and his friends!

" really? she likes nemuel?" asked Kenny to Rachel who's smiling sheepishly.

"u-huh! she did! " she said loudly.. and there we go! THE TEASING! his friends started teasing me! and they're smiling at me like crazy people! It's a good thing that I still manage to regain my composure and stand, I went to their seats and confidently said :
" hahaha! Nemuel, she's kidding, you should've not believe in her words! she's just teasing me," I really, really tried my best to ignore their tease to me and smiled at them as if nothing happens.

" really?" asked Kenny
" I swear!" I lied to them

he smiled and look at me, then said " You're sooo cute when you're flushed like that! " and smiled charmingly to me! I stuttered and said " a-anou.. hahaha! t-thanks!, but believe me, I really don't have any crush on you" I said, then bit my tongue for lying to him

" so you mean, you don't like him?" asked Kenny ( man!  why do you always barged in into other's business!!! arrgghh)
"ahahaha!.. I-it's not like I don't like him. . I- I like h-him. . . but not the way you thought of it. " I said trying to avoid his gaze.
"hhmmm.. I'm just curious, if it's not me whom you admired, then who?" arrgghh!! the billion dollar question! I hate it! why?! why?! why?! of all people! haisssttt!!! so frustrating! >.<

Before I give him answer, I looked around and look for someone, and luckily, I saw someone! hahaha! I'm still lucky!

" o-oh, y-yeah,,  Allan! that's right! It's Allan! I just like him, satisfied now? " I said hesitantly...( another lie! )

" hhmmm.. really? I never thought that you like him." Nemuel said as he keep on asking. phewww.. it's really hard for me to lie! GOD!!!! help me! T.T
" Well,,, that's life! expect the unexpected! hahaha! yeah right!? " I smiled at them hiding my uneasiness!
" well, I believe in you, if you say so. " then, he smiled again to me s if he's trying to test if I'm really sure of what I'm saying!
" yeah, Thanks! and Rachel..." I look upon her and I know she already gets the message. And we return to our seats.

" you're really unbelievable! Why did you tell him that I admired him! " I asked with a tone of irritation.
"I thought it's okay, and oh, well, you did not told me to shut my mouth! hahaha! that's why,, I guess."
" My, my!! Rachel. you're really unbelievable! " I said with a look of disbelief  written over my face.
" I'm sorry, I'm really. . . It's just that,, I thought you'll like it " she said apologetically.
" What done is done, we can't do anything now." I said and smiled on her to lift the heavy atmosphere between us.
" you're not mad? " she asked.
"what do you think?"
"ohh...... pls. don't get mad at me." she plead
" I'm not mad,, don't worry, you know that I can't stay mad at you! " then I hug her to reassure her that she don't need to worry anymore and she muttered thank you.

__________________

 I thought after that confrontation and conversation, everything will be fine, everything will go back to its pace. but there we go. . ( expect the unexpected) the moment I said to Nemuel that Allan is the person whom I admired and not him,, my goodness.. I never expected that he'll hear that! and not only him! but he's friends too! oohhhh no..... much more bigger problem! now, how am I going to fixed this! I can't runaway! >_< someone help me!!!!!!!!

Labels:


The story of Kyle
Wednesday, September 26, 2012, 5:41 PM
The Story of Kyle
One day, when I was a freshman in high school, I saw a kid from my class walking home from school. His name was Kyle. It looked like he was carrying all of his books. I thought to myself, “Why would anyone bring home all his books on a Friday? He must really be a nerd.”

I had quite a weekend planned (parties and a football game with my friends tomorrow afternoon), so I shrugged my shoulders and went on. As I was walking, I saw a bunch of kids running toward him. They ran at him, knocking all his books out of his arms and tripping him so he landed in the dirt. His glasses went flying, and I saw them land in the grass about ten feet from him. He looked up, and I saw this terrible sadness in his eyes.

My heart went out to him. So I jogged over to him, and as he crawled around looking for his glasses, I saw a tear in his eye. As I handed him his glasses, I said, “Those guys are jerks. They really should get lives.” He looked at me and said, “Hey thanks!” There was a big smile on his face. It was one of those smiles that showed real gratitude.

I helped him pick up his books and asked him where he lived. As it turned out, he lived near me, so I asked him why I had never seen him before. He said he had gone to private school before now. I would have never hung out with a private school kid before, but we talked all the way home, and I carried his books.

He turned out to be a pretty cool kid. I asked him if he wanted to play football on Saturday with me and my friends. He said yes.

We hung out all weekend, and the more I got to know Kyle, the more I liked him. And my friends thought the same of him. Monday morning came, and there was Kyle with the huge stack of books again. I stopped him and said, “Boy, you are gonna really build some serious muscles with this pile of books everyday!” He just laughed and handed me half the books.

Over the next four years, Kyle and I became best friends. When we were seniors, we began to think about college. Kyle decided on Georgetown, and I was going to Duke. I knew that we would always be friends, that the miles would never be a problem. He was going to be a doctor, and I was going for business on a football scholarship.

Kyle was valedictorian of our class. I teased him all the time about being a nerd. He had to prepare a speech for graduation. I was so glad it wasn’t me having to get up there and speak.

On graduation day, I saw Kyle. He looked great. He was one of those guys that really found himself during high school. He filled out and actually looked good in glasses. He had more dates than me and all the girls loved him! Boy, sometimes I was jealous. Today was one of those days. I could see that he was nervous about his speech, so I smacked him on the back and said, “Hey, big guy, you’ll be great!” He looked at me with one of those looks (the really grateful one) and smiled. “Thanks,” he said.

As he started his speech, he cleared his throat, and began. “Graduation is a time to thank those who helped you make it through those tough years. Your parents, your teachers, your siblings, maybe a coach — but mostly your friends. I am here to tell all of you that being a friend to someone is the best gift you can give them. I am going to tell you a story.” I just looked at my friend with disbelief as he told the story of the first day we met. He had planned to kill himself over the weekend. He talked of how he had cleaned out his locker so his mom wouldn’t have to do it later and was carrying his stuff home. He looked hard at me and gave me a little smile. “Thankfully, I was saved. My friend saved me from doing the unspeakable.”

I heard the gasp go through the crowd as this handsome, popular boy told us all about his weakest moment. I saw his mom and dad looking at me and smiling that same grateful smile. Not until that moment did I realize its depth.

Never underestimate the power of your actions. With one small gesture, you can change a person’s life.

Labels:


Announcement Part 2
Monday, September 3, 2012, 2:17 PM
BRACE YOURSELVES FOR AUTISPOEMS

Labels: , ,


Announcement
Saturday, August 25, 2012, 2:28 PM
Due to insistent public demand (34.6% coming from text votes, 27.3% coming from phone calls and 39% coming from the premium service. unfortunately, 0.1% chose to make themselves unknown and we will respect that) we are bringing back Mg.bot despite the harsh realities and pains of the first quarter dilemma.

Given this we are cordially inviting you to another Magnesium outing courtesy of our awesomeness that ceases to exist. The first magnesium outing was a covenant of the great things to come after the fun fails to permeate through our veins and we need to subject our body to endless alleviation of these negativities.

It will be funny
It will be fancy
It will be fierce
It will be festive
It will be flawless
It will be fantastic
It will be fabulous
It will be ferocious
It will be fantabulous
It will be fundamental

Oh yes Perez.
Go go Domingo
Go the extra mile, kyle

Labels: ,


Uso ata pictures ng mga pair ah
Wednesday, June 20, 2012, 6:36 PM




Labels: ,


The Legacy of Sir Paz
Monday, June 18, 2012, 9:29 PM
Maraming purposes 'tong post na 'to. Obvious naman yung pinakaobjective niya, tingnan mo palang yung picture atsaka yung title halatang halata na.

Hindi namin teacher yung nakablue na polo sa likod. Trip lang niya hindi maguniform and yung pose, wag niyo siya gagayahin, loko talaga yan :)

So, Sir (Zac) Efren Paz? Sino siya?

Well siya lang naman ang Chemistry teacher ng Mg'13

Paprangkahin ka niya pero matatawa ka, tapos matatawa ka kasi bakit ka natawa kung ang patama nung sinabi ni Sir? :))
Pinakarandom na klase ng buong third year life mo (Close second ang Math class)
Parang Godfather yan si Sir, maraming pinoprotektahan, marami rin alam.
Pero syempre underground operations kaya Chem teacher siya sa 'normal' life niya.
Silent but deadly, ang katahimikan niya ang nagpapatunay na may gumagana sa loob loob ng isip niya.
Can I reiterate the patama part? Yep, I can.

And many many more.. syempre public website 'to, bakit ko sasabihin lahat? :))

Basta. Manghihinayang kayo kung di niyo susulitin ang panahon na adviser/teacher niyo si Sir Paz.

Ay, bigla kong nakalimutan.

HAPPY HAPPY BIRTHDAY SIR PAZ

MG2013 MISSES YOU sige kumontra kayo

MG2014, BE GOOD :>

Labels: , ,


100th post!
Saturday, January 14, 2012, 9:13 AM
Salamat sa pagsama at pakikipagsaya sa amin. We wouldn't have done this without you... haha :))

Labels:


Game/Games Rules/Rule! v1
Wednesday, December 21, 2011, 10:42 PM
Here is a compilation of the rules of the various games played in Pisay but some are not that accurate since these rules are based on self-experience only. (autisman)

Rules of Charge [simplified version]:
  • Objective: to eliminate all other players.
  • In order to do that you may use:
Offensive Moves:
  1. Bang - 1 charge (The primary move used in the game)
  2. Double Bang - 2 charges (An upgraded version of 'Bang'; also breaks a player's shield if the attacked player is using a shield)
  3. Split Bang - 2 charges (A split between two Bangs and can be used to direct a Bang to two players at once)
  4. Switch - 3 charges (Switch places with another player while the attacks executed remain)
  5. Bazooka - 5 charges (Defeats all other attacks except for #6)
  6. Super Bang Bazooka Double Triple Quadruple - 100 charges (Defeats everything; when successfully used, you will receive the title of 'Ultimate Charger')
Super Bang Bazooka Double Triple Quadruple > Bazooka > Double Bang > Bang

Defensive Moves:
  1. Shield - Can be used to defend against Bangs.
  2. Mirror - Reflects Bangs and Double Bangs; can only be used once.
P.S. Hardcore version will be uploaded after some vigorous research.

Rules of Ninja:
*under construction*
P.S. I don't even know what Ninja is.






P.P.S. The rules are also ninja. (ahahaha funny.)
P.P.P.S. Well, not really.

Rules of the Epic Legendary Two-Handed Bato-Bato-Pick/J'n'P/Rock-Paper-Scissors (Original)(probably)
  • If you use scissors for both hands and your opponent uses paper for both hands, you will have 4 points while the opponent will have none. This is because each of your scissors will have 2 points by "cutting" the 2 papers.
  • If you use 1 scissors and 1 rock and the opponent uses 1 rock and 1 paper, you'll have 1 point (because scissors cuts paper) and the opponent will have 2 points (because paper covers rock and rock breaks scissors).
  • The game may be played up to 100 points or more coz it won't take long to get that much in Epic Legendary Two-Handed Bato-Bato-Pick/J'n'P/Rock-Paper-Scissors.

Rules of Just Throw the Masking Tape Dude! (Mg Original)
  • You will need: Masking tape, a playing area of around 15 feet.
  • This is a two-player game.
  • This is how to play it:
  1. The two players will start in the middle of the playing area (PA) with the tips of their shoes touching each other. 
  2. Their other foot will be lined up behind their first. It's kinda like the starting position of pick and split.
  3. Any method may be used to determine who goes first.
  4. The players will hold up their non-throwing arms up, with the hand balled in a fist, except for one finger that's pointing up.
  5. That finger can't be the thumb.
  6. The hand must be stationary.
  7. The objective of the game is to push the opponent to his/her side of the PA
  8. This happens when a player throws the masking tape and it doesn't get hooked on the opposing player's finger. The player who missed will have to put his/her front foot behind her/his back foot. The back of one must touch the front of the other.
  9. If the player does shoot it and it goes in, then that player will put his/her back foot in front of her/his front foot. The back of one must touch the front of the other.

Rules of The Retarded/ Autisman Baller Game 

  • For this you'll need ballers (but rubber bands are also useful and they provide a different experience).
  • Any number of people may play this game.
  • Each player may have any number of ballers as long as the ballers are distributed evenly.
  • The objective of the game is to collect all of your opponents ballers.
  • This is how:
  1. The group will decide who goes first.
  2. In order to capure another players ballers, one must place his baller on top of the other players baller. Once this happens, the baller is (temporarily*) yours.
  3. This is done by flicking (and only flicking (you can't throw, blow, fling, punch, kick, etc)) the baller once.
  4. After that, one must wait for one's turn again.
               *see note at bottom iv.

  • If your baller is captured, you place your next baller in its starting position in front of you.
  • If you run out of ballers, you're out of the game.
  • If you guys are playing on a table and your baller falls of the table or other similar playing space, you place your baller back to the place where it fell of the table, which usually is the edge of the table; not on the space it occupied before the shot was made.
  • Note: if you win, you must return the ballers or else it will be impossible to start a new game without the other players having to buy new ballers. Unless of course it was agreed upon the players before the start of the game. Or you can also choose not to enter all your ballers at the beginning of a game so that you still have some just in case you're playing for keeps.
  • For a video of some people playing it in first year, watch this:
    http://www.facebook.com/photo.php?v=1281233786047&set=t.1086130220&type=2


Powered by: mg.2 <3 and mg.8 <3

Labels: ,


Magnesium Bot's Sexy Math Tips
Tuesday, October 18, 2011, 6:36 PM
1. Use a pencil when graphing.
2. Double check. Even a robot's greatest mistake is carelessness
3. Too hard? Skip and return later.
4. Don't use a calculator... it's cheating.
5. Don't follow rule 6.
6. Follow rule 5.
7. Be careful of paradoxes.
8. Saying "Sir! Bonus!" will not make him give you a bonus, but having the whole class say it at least three times might.
9. H2O has a bent molecular geometry.
10. Don't ask Michael Brodeth how to do this stuff. You're just wasting your time. Even if he does try to help, you'll only understand about 2% of what he's saying.
11. Reassure yourself. Cam down and don't be nervous.
12. Be an optimist and hope for the best...
13. Or be a pessimist and be glad over the smallest things
14. Remember this saying: "It is not what you remember the day before, but what you remember just before."
15. It is always good to listen to the lesson. The worst things that happen is when you forget what you're learning
16. Imagine. Sometimes the answer is "in the Image".
17. Two ways: Direct approach and working backwards. For now, that's all you SHOULD need.
18. Consult or refer to written notes. Well-typed words on paper hurt your brain, and so does Michael.
19. Keep it relevant. If you start with math and then end up writing about something with chemistry, then you're doing something wrong.
20. Thank MagnesiumBot for at least trying to help you.


P.S. Start studying so I don't get asked "Paturo sa Math!" all the time :(

Labels: , ,